De passie van…Ugur Ümit Üngör

door syrinxfakkeldij

‘Nederlandse studenten hebben maar weinig ambitie’. Utrecht heeft sinds kort een kosmopoliet in huis. Ugur Ümit Üngör vertelt aan de Aanzet over zijn passie voor de wetenschap, voor archiefonderzoek en voor koken: ‘Wokken is heel precies’.

‘De algemene ontwikkeling van de Nederlandse studenten is hoog’. Dat viel Ugur Ümit Üngör meteen op, toen hij terugkeerde uit het buitenland. Nederland staat momenteel op de derde plek in de Human Development Index van de UN. Maar volgens Üngör beseffen de Nederlandse studenten niet hoe goed ze het hebben. Ze hebben ook maar weinig ambitie. ‘In Amerika zijn studenten ambitieus: ze komen elke dag langs op het kantoor van hun docent omdat ze een tekst hebben gelezen, een vraag hebben of iets willen weten over stage. Dat is hier veel minder.’

Üngör komt uit een gezin waar onderwijs belangrijk was. ‘Bij mij thuis draaide het om onderwijs, onderwijs, onderwijs’. Zijn opa was leraar, evenals zijn vader. Zelfs zijn oma was opgeleid, dat geheel ongebruikelijk was in de jaren dertig en veertig in het conservatieve Oost-Turkije. Zijn moeder heeft in Nederland de HBO afgerond en gaf daarna Nederlandse les aan andere migranten vrouwen. Dat zijn ouders en grootouders opgeleid waren ‘had een trickle down effect’.

Zelf studeerde Üngör eerst sociale wetenschappen aan de UvA en daarna volgde hij de master Holocaust en Genocidestudies. Voor zowel zijn masterscriptie als voor zijn dissertatie ontving hij verschillende Nederlandse prijzen (zie kader). Op de vraag aan welke prijs hij de meeste waarde hecht is hij even stil. Op de achtergrond klinkt zachte rustige muziek. ‘Goede vraag’. Bedachtzaam: ‘Publicaties zijn belangrijk voor de erkenning van de universiteit, voor het instituut en voor het individu’. Maar meteen daarna relativeert hij zijn prijzen: ‘Het zijn máár Nederlandse prijzen, waar er veel van zijn’. Prijzen zijn leuk voor de erkenning, maar de wetenschap geeft hem vooral ‘wetenschappelijke voldoening’. Hij doet het niet voor het geld of voor de eer. Hij doet het voor zichzelf: ‘Zelfs als ik werkloos was geweest, zou ik dit nog doen’. Hij vindt wetenschap voor zichzelf belangrijk, maar: ‘Onderzoek doen is een verantwoordelijkheid: je moet ook je kennis delen en in debat gaan met anderen’.

Op de vraag waarom hij, als historicus met een Turkse achtergrond, zich juist bezig houdt met de Armeense genocide, antwoordt hij: ‘Veel mensen vragen me dat, vooral ook Armeniërs. En mijn standaardantwoord is dat ik me bezig wil houden met iets dat relevant is’. Hij vertelt dat hij tijdens zijn master Holocaust en Genocidestudies het boek ‘Rethinking the Holocaust’ van Yehuda Bauer had gelezen. Daarin werd de Holocaust vergeleken met andere genocides, waaronder de Armeense genocide. Het schokte hem dat hij, als Turk zijnde, niets wist over de Armeense genocide. Sindsdien doet hij hier onderzoek naar: hij is naar Turkije gegaan en heeft verschillende mensen geïnterviewd die zich de genocide nog konden herinneren. ‘Niemand daar ontkent de genocide. De staat ontkent het, maar de samenleving niet’. Daarop stelt hij een open vraag: ‘Waarom kunnen sommige samenlevingen wel goed omgaan met genocide en andere niet?’ Maar hij vindt dat het niet de taak van de historicus is om te moraliseren. ‘Het is moeilijk om amoreel te zijn, maar het moraliseren helpt niet om te begrijpen. Historici moeten verstehen’.

Met specialisaties in Armeense genocide en Turkse staatsvorming, kwam Üngör in Turkse en Russische archieven terecht. ‘Archiefonderzoek doen is leuk’. Hij gaat rechtop zitten: ‘Dan voel je je een echte historicus’. Enthousiast vertelt hij allerlei anekdotes over zijn ervaringen in archieven. ‘Er zijn twee dingen die archiefonderzoek moeilijk maken: de toegang tot de archieven en de politisering van de geschiedenis’. De toegang tot Europese archieven zijn goed geregeld, maar in Rusland of Armenië gaat het fout. ‘De stukken liggen niet klaar of de mensen daar zijn dronken. Maar ze hebben ook niets te doen: er komt daar niemand!’ Hij vertelt ook over de onzorgvuldigheid van de archieven. ‘Ik vroeg waar ik de archiefstukken kon vinden. De archiefbeheerder wees naar een kast bij een open raam en zei: ja, daar ergens’. Ontsteld: ‘Ik deed de kast open en de originele stukken lagen daar! Naast een open raam!’ Dat de toegang tot archieven in het Oosten niet goed geregeld is vindt hij lastig. Maar de politisering vindt hij eng. ‘We zijn machteloos. We zijn intellectuelen, geen politici. We kunnen niet aan de touwtjes trekken’.

Hij vertelt verder over cruciale archiefstukken die zullen leiden tot een historiografische discussie, over vergelijkingen tussen dictaturen en genocides en over de morele rol van de historicus. ‘Stalin pleegde genocide in vredestijd, Hitler tijdens oorlogstijd. Maar hoe komt het dat we Stalin niet moraliseren? Dat is een open vraag’. Hij noemt dit fenomeen ook een soort oriëntalisme: moord op anonieme Tsjetsjeense boeren maakt minder indruk op ons dan de moord op Nederlandse joden. De ontwikkeling waarin Hitler met Stalin wordt vergeleken vindt hij heel goed. Om zijn woorden kracht bij te zetten, steekt hij beide duimen op.

Dat Üngör grootste passie de wetenschap is, dat is duidelijk, Maar hij kan ook goed relativeren: ‘Je moet je eigen werk heel serieus nemen, maar jezelf minder’. Zo schrijft hij ook satirische essays over de wereld van de wetenschap. ‘Wetenschappers zijn geflipt. Ze zijn volkomen narcistisch zonder een legitieme reden. Als je een bekende historicus bent, dan kennen misschien 500 mensen je. Je bent geen Justin Timberlake’.

Behalve dat Üngör een gepassioneerde wetenschapper is, is hij ook een kosmopolitische wereldburger. Hij is in 1980 geboren in Turkije, maar is als baby naar Nederland gekomen.

Hij groeide op in Enschede waar hij al vroeg culturele grenzen overschreed. ‘Ik kom uit een Turks gezin, daarbuiten was ik in Nederland en vlak bij Enschede lag weer de Duitse grens’. Zijn familie woont in Duitsland, maar ook in Istanbul. Elk jaar ging het gezin met de auto op reis naar zijn familie in Turkije, waarbij ze door verschillende Europese landen reisden. Tijdens zijn studie is hij ook in Frankrijk, Duitsland en Noord-Amerika geweest en voor zijn dissertatie deed hij onderzoek in Turkije en Oost-Polen. Voordat hij naar Utrecht kwam, gaf hij colleges op de University of Sheffield en op de universiteit in Dublin . Wanneer hij tijdens het interview enthousiast wordt, blijkt zijn wereldburgerschap: onbewust doorspekt hij zijn zinnen met Engelse woorden.

In zijn vrije tijd kookt Üngör graag. In de Turkse cultuur is eten belangrijk: vooral vrouwen kunnen goed koken. Mannen juist niet, maar daarin is hij een uitzondering. ‘Als mijn moeder aan het koken was, keek ik mee. Vooral toen ik op kamers ging, leerde ik goed koken’. Maar koken is voor hem ook afleiding van zijn werk. Het is even iets heel anders, na zes uur lezen of schrijven. Toch vindt hij dat koken op het schrijven van een boek lijkt: ‘Je moet de balans vinden in de kruiden en de consistentie’. Ook is de compositie bij het koken van belang, net als bij schrijven. Op een serieuze toon: ‘Wokken is heel precies’. En dan verbaasd: ‘Ik had niet verwacht in dit interview over wokken te praten’. Maar ook bij zijn passie voor koken weet hij een lijn te trekken naar de wetenschap. ‘De wereld van voedsel is eigenlijk net zo kosmopolitisch als de wereld van de wetenschap’.

Zijn satirische essays over narcistische wetenschappers zijn te vinden op www.sociologischmokum.nl

5 reacties to “De passie van…Ugur Ümit Üngör”

  1. Turkije een kandidaat voor EU!

    Turkije wordt democratisch genoemd, in werkelijkheid is er alleen maar 1 religie, 1 taal, 1 vlag en 1 cultuur toegestaan; alle gebedshuizen staan onder toezicht van de staat en is de Islam de enig toegestane godsdienst. Andersdenkenden worden ingeperkt en hun cultuur wordt tegengewerkt. Een nu 100% islamitisch land dat het christelijke 37% deel van zijn bevolking in de laatste 100 jaar heeft vermoord of verdreven, op 1.5 miljoen vermoorde Armeniërs en Syriër en 1 miljoen Grieken, genocide heeft gepleegd, en nog steeds Koerden en andersdenkenden vermoord en martelt. Een land dat deze wandaden nog steeds niet toegeeft of stopt.
    Een dergelijk land bedreigt nu Europa.

    Erdogan heeft toch zelf verordonneerd, dat de Turken in Europa niet mogen integreren? Wel infiltreren, maar niet integreren. Turken in Turkije en Europese landen mogen hun kinderen niet eens de naam geven die ze willen, een moslim die Christen word mag worden gedood enz. enz….de Islamitische horde heeft nog geen geschiedenis, islamieten staan bij wijze van spreken nog aan het begin van de geschiedenis, in de middeleeuwen. En de moslim landen weigeren een begin te maken met de verlichting, te moderniseren, dus willen zij geen geschiedenis gaan schrijven, maar blijven liever in de middel eeuwen zitten, met al die wreedheden, discriminatie van vrouwen enz.

    Echter de bedoelingen van Erdogan en de fundamentalistische Turkse president zullen bij inperken van de westerse cultuur en een Turkse islamitische staat maken, gericht op de andere Arabische staten en de EU slechts misbruiken om nog sneller Europa te islamiseren. Erdogan is een sluwe vos die zowel de EU alsook de binnenlandse tegenstanders geraffineerd bewerkt met als ultieme doel Turkije hernieuwd Islamiseren en als Europa meegenomen kan worden is dat des te beter. Zijn AK partij is sterk verbonden aan de Milli Gorus beweging (die ook in Europa heel actief is). Het doel van Milli Gorus is de totale Islamitische staat. Zij beogen een lange termijn strategie waarin ze bewust misbruik maken van de bestaande democratie zowel in Europa alsook in Turkije. Met het binnenhalen van Turkije wordt Europa steeds meer een continent die op de Azië Minor van de jaren 1200! Daarom is het voor Europa levensgevaarlijk zoveel turken binnen de grenzen te laten komen. want deze Turken volgen de orders van hun thuisland op.
    Het is echter overduidelijk dat dit een democratie van een veel lagere rang is dan de normale democratie, en dat de Turken nooit een echte democratie gezien hebben. Ze denken: `We hebben het geprobeerd maar de democratie werkt niet, alleen Allah kan ons nog helpen’ en stemmen vervolgens op de Moslims.

    Koerdische uitmoord programma’s, Armeense genocide ontkenners, het maakt de bestuurders niks uit.

  2. Plagiaat van Uğur Ümit Üngör?
    PostDateIconwoensdag 26 december 2012 | PostAuthorIconGeschreven door Iris Kip | PDF | Afdrukken | E-mailadres

    De bij de Universiteit Utrecht werkzaam zijnde Uğur Ümit Üngör, ook wel geschreven als ‘Ugur Ümit Üngör’, is onderwerp geworden van een verhitte plagiaatdiscussie op het internet. Zo zou het artikel ‘winkelwagenmuntjesmaffia’ niet van de Marokkaanse MarioOuldFatima zijn maar van de Turks-Koerdische Üngör.

    De data lijken de Marokkaan gelijk te geven, daar zijn artikel op 21 oktober 2004 is gepubliceerd onder de naam MarioOuldFatima terwijl het artikel van Üngör pas op 12 november 2012 is gepubliceerd onder de naam ‘Uğur Ümit Üngör’.

    Üngör beweert echter dat hij het artikel eerder, ook in 2004, al had gepubliceerd op TurksNL Forum. Dat blijkt uit een bericht van Üngör, dat gedateerd is op 29 april 2008. Omdat echter de link naar TurksNL niet blijkt te kloppen, is dit niet meer te verifiëren. Het artikel heeft in ieder geval vanaf 7 januari 2007 niet meer op TurksNL gestaan.

    Wat verder nog opvalt, is dat Üngör actief was op fora onder de (schuil-)naam ‘Umut’ of het Koerdische ‘Omid’, terwijl zijn naam Uğur Ümit Üngör is. Het vervormen van Turkse namen naar Koerdisch (zoals ‘Ümit’ naar ‘Omid’) is een bekend verschijnsel onder fanatieke Koerdische nationalisten. Tevens is te zien hoe Üngör, naar eigen zeggen, een artikel uit 2004 in 2012 opnieuw laat publiceren door Sociologisch Mokum en hierbij niet vermeldt dat het om een oud artikel gaat. Het wordt derhalve gepresenteerd alszijnde een nieuw en origineel artikel.

    Sociologisch Mokum (afgekort tot SoMo) is het universitaire tijdschrift van de Faculteit der Maatschappij- en Gedragswetenschappen, Opleiding Sociologie van de Universiteit van Amsterdam; dezelfde universiteit, faculteit en opleiding waar voormalig hoogleraar Diederik Stapel was gepromoveerd maar wegens fraude zijn titel moest inleveren. Net als Stapel, is ook Üngör gepromoveerd aan de Universiteit van Amsterdam, na aan dezelfde universiteit ruim vijf jaar lang Sociologie te hebben gestudeerd.

    Üngör wordt op verscheidene websites beticht van fraude en is derhalve erg omstreden. Zijn artikelen circuleren veelvuldig rond op neonazistische en extreemrechtse websites. Hij staat bekend als een nationalistische PKK-Koerd van Zaza-afkomst met anti-Turkse tendensen.

  3. http://youtu.be/ydxV_e6nkOs, Hier wordt Omid, zoals hij zichzelf graag noemt, ontmaksert…

  4. Uğur Ümit Üngör veroordeeld tot betalen schadevergoeding
    PostDateIconzaterdag 11 mei 2013 | PostAuthorIconGeschreven door Frits Houtman | PDF | Afdrukken | E-mailadres

    De omstreden Nederlands-Koerdische academicus Uğur Ümit Üngör, die in Turkije geboren is, heeft de door hem aangespannen kort geding verloren en is veroordeeld tot het betalen van de proceskosten van de wederpartij. Üngör wilde met zijn kort geding een collega academicus de mond snoeren omtrent berichten die op het internet over Üngör verschenen.

    Alhoewel de aangeklaagde academicus in alle toonaarden ontkende ook maar iets met die berichten te maken te hebben, weerhield dit Üngör niet om toch een kort geding aan te spannen. De rechter oordeelde dat Üngör geen enkel bewijs had dat de berichten door de academicus (die hier anoniem zal blijven wegens het feit dat hij onschuldig is bevonden) waren geschreven dan wel geplaatst.

    Tijdens de rechtszaak bleken de berichten, die op blogspot en youtube staan, via ip-adressen uit Finland geplaatst te zijn. De aangeklaagde academicus toonde overtuigend aan nog nooit in Finland te zijn geweest. Daarnaast liet hij overtuigend zien dat Üngör een persoonlijke vete probeert uit te vechten met de academicus omwille van een inhoudelijk academisch dispuut.

    Üngör bleek eerder al de academicus beschuldigd te hebben van (strafbare) feiten die achteraf niet waar bleken te zijn. Üngör staat bekend als een activistisch academicus met sterke banden met de Armeense lobby, waardoor hij vaak bekritiseerd wordt. Tussen Üngör en de academicus in kwestie gaat de discussie vooral over de gebeurtenissen van 1915. Üngör pleit fanatiek voor de term ‘genocide’ terwijl zijn collega vindt dat de term een politieke lading heeft die niet gebruikt dient te worden door academici.

    Uit de rechtszaak is gebleken dat Üngör sindsdien zijn collega op allerlei soorten wegen probeert te belemmeren in plaats van inhoudelijk de discussie aan te gaan zoals het een academicus eigenlijk betaamt. Ook bleek Üngör zelf verdacht te worden van plagiaat, terwijl de beschuldigde academicus een onbesmet en erg schone lei had. De smaad en laster-campagne van Üngör aan het adres van de academicus was hier een deel van, net als het kort geding welke Üngör nu heeft verloren.

  5. Wednesday, March 21, 2012
    Fraude en bedrog op Nederlandse universiteiten

    Gisteren was op het NOS teletekst onderstaande te lezen:

    319

    De Tilburgse hoogleraar sociale psychologie bleek in zijn onderzoeken van alles uit zijn duim te hebben gezogen. Na het bekend raken van deze fraude werd een commissie in het leven geroepen om deze praktijken in de wetenschappelijke wereld in kaart te brengen en aanbevelingen te doen. Er volgen voortaan dus strengere sancties bij fraude en gerommel in de wetenschap.

    Net zoals de banken en verzekeraars (rommelhypotheken en woekerpolissen) blijkt ook de wetenschappelijke wereld aangetast te zijn door valsheid en oneerlijkheid. De (aankomende) wetenschappers worden met deze maatregelen eraan herinnerd dat ze eerlijk moeten zijn.
    (Volgens nieuwe berichten willen de universiteiten wetenschappers in een contract laten beloven geen fraude te plegen. Bij promotie moeten ze dat in een eed herhalen.)

    Diederik Stapel liep tegen de lamp omdat een student aan de bel trok. Zijn fraude was zo simpel, dat je je afvraagt wat zijn mede-professoren al die jaren deden toen Stapel zat te frauderen. Na deze affaire verloor Stapel alle geloofwaardigheid. Hij raakte zijn doctorsgraad kwijt en werd van de universiteit getrapt.

    Waar hij zijn doctorstitel heeft behaald? De Universiteit van Amsterdam. Dat is dezelfde omgeving die charlatans die een Armeense genocide verkopen graag aan titels, prijzen en dergelijke helpt.

    Om te beginnen de Turkenhater en terroristen-verheerlijker Ton Zwaan. Hij verkreeg zijn doctorsgraad in 2000 met zijn proefschrift Civilisering en decivilisering. Een jaar later werd het in boekvorm uitgebracht onder dezelfde titel. Zwaan wijdde een hoofdstuk aan de Armeense kwestie (De vervolging van de Armeniërs in het Ottomaanse Rijk 1894-1922).

    Daarin probeert Zwaan de Turken te verkopen als een gewelddadig en bloeddorstig moordenaarsvolk. Hij speelt dus voor de hoer van Armeense propaganda.
    Zijn vooringenomenheid is ook te zien wanneer hij het geweld die de Armenen in de 1890’s ontketenden omschrijft als een Armeense renaissance of een beginnende Armeense emancipatiebeweging. Als je de Armeense terreur van de 1890’s zoals voorgaande omschrijft, dan moet je echt ver heen zijn*.
    *Hoe het in de 1890’s in werkelijkheid aan toe ging is kort beschreven in eerdere weblogs: De ‘Hamidiye massacres’ en De ‘Hamidiye massacres’ (II)

    Het is niet verbazingwekkend dat we bij iemand met zo’n dubieuze mentaliteit toestanden à la fraudeur Diederik Stapel konden verwachten. Deze charlatan opent namelijk zijn anti-Turkse hoofdstuk met de vervalste Hitlercitaat.
    (uit Zwaans Civilisering en decivilisering, pagina 198)

    Van iemand die een universitaire opleiding heeft gevolgd, verwacht je enige kritisch denkvermogen en het kunnen doorzien van eenvoudige fraude. Dat ontbreekt dus bij deze slaaf van de Armenen.

    Behalve Ton Zwaan is er nog een andere supporter van terrorisme die op de Universiteit van Amsterdam te vinden is geweest: Ugur Ümit Üngör (een pupil van Zwaan overigens).

    Een uit Turkije afkomstige figuur. Gezien zijn oriëntatie is deze Ümit Üngör waarschijnlijk een Koerd, specifieker: een Pkk-Koerd. We kunnen hem feitelijk beschouwen als een schrijftafel-terrorist. Hij bevecht de Turken niet met wapens, maar met zijn in leugens en in diepe haat gedrenkte pen. In één van de komende weblogs zal ik meer over hem vertellen
    [Update: Ugur Ümit Üngör, de terroristenmaatje].

    Üngör heeft van Universiteit van Amsterdam de scriptieprijs 2006 gekregen voor zijn werk A Reign of Terror. CUP Rule in Diyarbekir Province, 1913-1923 (‘Een terreurbewind. Heerschappij van CUP in de Diyarbakir provincie, 1913-1923′).

    Ik weet niet of deze oplichter dit artikel meeleest, maar Üngör, deze vraag heb ik aan jou:
    Je schreef in je scriptie dat er maanden na deelname van het Ottomaanse rijk in de Eerste Wereldoorlog, er Armeense soldaten in het Ottomaanse leger meevochten (zie pagina 37 van je prutswerk) en in mei 1915 Ottomaans Armeense gendarmeries in dienst waren (pagina 45).
    Diezelfde Turken die je in je publicaties als bloeddorstige genocidedaders probeert te verkopen: zouden ze zulke zaken met Armenen hebben geduld? Heb je ooit gehoord van Joden die in nazi-legers hebben gestreden? Of dat de nazi’s in oorlogstijd in de Tweede Wereldoorlog Joden in hun politiemacht zouden hebben toegestaan? Nee, onder nazi’s waren zulke zaken onbestaanbaar.

    (Vanwege zulke cruciale gebreken heeft een Armeense genocide geen bestaansrecht op universiteiten en dienen deze fraudeurs net als Stapel hard aangepakt te worden)

    Zoals aan het begin te lezen was, willen de Nederlandse universiteiten schoon schip maken tegen fraudeurs en oplichters onder hun gelederen.

    Om te beginnen zal de Universiteit van Amsterdam iets moeten doen om haar wetenschappelijke integriteit te herstellen. Lieden als Zwaan of Üngör horen net als Diederik Stapel hun titels in te leveren of hun proefschrift overdoen op basis van strenge criteria.

    Daarnaast zal er een einde dienen te komen aan studielessen waarin een Armeense genocide wordt aangeboden. Zie bijvoorbeeld in http://studiegids.uva.nl/web/uva/2011_2012/nl/c/5504.html waar de kwakzalver Houwink ten Cate de studenten met deze fraude van alles wijsmaakt:
    (“Na een algemene introductie wordt vergelijkend ingegaan op enkele specifieke gevallen (Armeense Genocide, Holocaust, Cambodja e.d).”)

    Ook dient de Universiteit van Amsterdam haar samenwerking met het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie (de NIOD)* te verbreken zolang deze een Armeense genocide probeert te slijten.
    *de Centrum voor Holocaust- en Genocidestudies die deze pseudogenocide probeert te verkopen en waarmee Universiteit van Amsterdam samenwerkte, is in december 2010 gefuseerd met het NIOD.

    Anno 2012 kan een universiteit het niet maken om een Armeense genocide serieus te nemen. Je hebt dan geen enkele geloofwaardigheid en bent een schande voor de wetenschap.

    – Lees ook gerelateerde artikel Kenmerken van de Armeense gruwelpropaganda: Fabula Fantastica (slot) -

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.